Toeristische Informatie

Reis- en andere verhalen over Roemenië

Franstalige verhalen

Wil je je eigen verhaal in verband met Roemenië kwijt, heb je wat speciaal meegemaakt, wat heeft jou net zo geboeid aan het land, heb je mooie foto's ... ?
Alles en nog veel meer kan je kwijt op onze web site.

We verwachten ook uw bijdragen !

De Belgische Kapitein - Căpitanul belgian

Tal van keren was ik in de Donaudelta. Iedere keer als er vrienden of familie op bezoek komt, begeleid ik ze in het prachtige natuurschoon dat de Delta biedt. Dit sluit echter niet uit dat ik door de natuur gebeten, ook op eigen houtje naar het grootste natuurreservaat van Europa trek. Tulcea ligt op slechts 130 km van bij mij, dus het kan zelfs voor een dagjesuitstap. Steeds waren de bezoeken onder begeleiding van een gids/bestuurder. Het is altijd een droom geweest om met mijn eigen boot in de Delta eens rond te dobberen en op eigen tempo te genieten van de fauna en de flora. Ik heb vorig jaar nog een Sonar/GPS gekocht met een kaart van alle waters in Roemenie, dus ook van de Donaudelta en vanop mijn bureel tal van simulatie gedaan en routes uitgewerkt ter voorbereiding. Want … enkel de Delta-bewoners kennen de weg in dit natuurgebied. De meren en kanalen lijken zeer erg op mekaar en veranderen voortdurend. Zonder kennis of een GPS verdwaal je er, dat is zeker. Het is er echter nog nooit van gekomen ze zelf te bevaren.

Mijn beste vriend Virgil, heeft enkel een vaarbewijs voor de zee en niet voor de binnenwateren. Daarom vroeg hij me om een boot weg te brengen naar Tulcea over het water en daar in de Delta rond te varen met een groep. Het eten en het verblijf zou worden vergoed. Veel meer was niet duidelijk. Het interesseert me erg en ik stem toe in afwachting van meer informatie.

De gevolgde route, met bij de rode stip, de plaats van de BBQ

De hele vrijdag volgen de telefoons met wijzigingen zich op. Omstreeks 20 uur denk ik dat het hele gebeuren niet meer Donderdag wijzigt zich wat in de planning.

Wij moeten de boot niet over het water naar Tulcea brengen, maar er komt vrijdag rond 16 uur een Jeep met een trailer uit Boekarest. Deze zal de boot over de weg naar Mahmudia brengen. doorgaat. Het wordt immers al laat en weldra is het donker. Maar, op weg naar vrienden krijg ik plots telefoon van Virgil : “Stan, de trailer is er, we moeten dadelijk naar Mamaia !”

Hop dan maar, naar Mamaia. We halen de boot uit het water. Eens de boot op de trailer zegt Virgil : “Kom we vertrekken richting Tulcea met 2 auto’s !”

Ik verzoek Virgil wel om even te stoppen bij een bezinestation voor een flesje frisdrank, want ik heb total niets bij mij. Onderweg verneem ik dat we ineens ter plaatse blijven en wordt ik er me dan ook van bewust dat ik total niets bij me heb, zelfs geen andere kledij.

Zicht op het zwembad van het hotel

Maar in Roemenie zijn er voor alles oplossingen. Ik woon hier al lang genoeg om snel een oplossing te vinden. Ik bel mijn zoon vor het maken van een zak met kledij en andere benodigdheden en … steek er die GPS ook maar bij ! De volgende ochtend wordt de zak meegegeven met de eerste minibus vanuit Constanta naar Tulcea. Om 8 uur neem ik de zak in ontvangst en keer terug naar het hotel in Mahmudia, net op tijd voor het ontbijt. Ik zit aan tafel met Virgil en zijn familieleden die tot de groep behoren. Zo leer ik reeds enkele mensen van de groep kennen, want toen wij 's nachts om 01u30 toekwamen aan het hotel sliep iedereen al. Maar niet iedereen kent me en in de hal hoor ik een dame tegen een andere zeggen : "Căpitanul nostru este un belgian !" Waarop de andere haar wenkbrauwen even fronst.

Ik heb nog net de tijd om me om te kleden, de boot op het water te laten en te vertrekken. Ik haal de boot naar het ponton en verneem dan dat ik mijn GPS niet nodig heb. We gaan met 2 boten en de eerste zal voorvaren. De bestuurder is Dan, een man uit het hotel zelf en kent de weg. In het hotel hebben ze enkele boten met 15 tot 20 plaatsen. Dan vaart met een van deze boten voor ons. Dat maakt de zaak veel eenvoudiger. In het jacht (meer modern en meer luxe) dat ik moet besturen nemen vooral de vrouwen en kinderen plaats, in de passagiersboot zitten vooral de mannen. Om 10u00 maakt matroos Virgil de trossen los en weg zijn wij voor een 4-tal uur in de prachtige Donaudelta.

De 2 boten aan het ponton. De linkse bestuurde ik.

Langs de Sf. Gheorghe-arm komen wij in Murighiol, waar we links afgaan tot het eiland Uzlina (waar ik oa. vorig jaar was). Tot hier kon ik best alleen varen. Hier gaan we de kanalen en meren op om het prachtige natuurschoon, wat de delta heeft te bieden, te bewonderen. Ik was hier meedere malen en herken een aantal zaken, maar toch zou ik er alleen de weg niet vinden. Via de kleinere meren en kanalen doen we de grote meren, Lac Isac en Lac Gorgova, aan. Op een bepaald moment krijgt de boot een niet normaal gedrag. We zitten op een groot meer en er is wind op kop. Virgil heeft ondertussen ook achteraan plaats genomen en voorin de kinderen om beter te kunnen zien. De boot gaat aan de neus steeds op staan, wat ik ook doe ! Eens terug aan een kanaal beslis ik de boot opnieuw uit te balanceren, want met de snelheid die ik kan ontwikkelen, kan ik de andere boot niet volgen. Matroos Virgil, of 120 kg., terug voorin, jij links, jij rechts, jij naar achteren, ... en de kids blijven voorin op hun uitzichtpost.
Gezien ik enkele malen in deze streek was en de vroeger gegeven uitleg van de gidsen hier niet ben vergeten, kan ik ook mijn bemaning wat ondertiteling geven bij hun bezoek ... de vogeltjes, de bloemetjes, de vissers, de Lipoveani, ... Een dametje (dokter in Boekarest) in mijn boot luistert heel aandachtig en vertelt alles door aan de kindjes.
We komen terug op de Sf. Gheorghe-arm. Hier gaan we aan wal voor een BBQ. Ondertussen kent de hele groep mij. Niet onmiddellijk bij naam, maar mijn roemeense roepnaam wordt Belgianu' of Căpitanu' voor de rest van het verblijf.
De tenten worden opgeslagen, het eten belandt op de 'gratar', de drank wordt aangerukt en onmiddellijk verandert de oever in een groot feest. De meesten helpen bij het klaarmaken van het eten of zitten te praten, enkele mannen halen hun vislijn boven, de kinderen spelen, ... kortom ...genieten van de natuur en de rust !
Ik verneem dat de groep bestaat uit mensen uit vrijwel alle delen van Roemenië. Zij kennen mekaar door verschillende redenen, familie van ..., bevriend met ..., klant van ..., komt ook uit ..., werkt samen met ..., kortom een groep vrienden van allerlei pluimage en leeftijd. Een groep van bijna 30 volwassenen en kinderen. Begoede, maar zeer sympathieke, mensen, die niet met de neus in de wind lopen, maar ook geen vuile praat verkopen of neer kijken op anderen en toch ook graag plezier maken en het glas heffen.
Rond 16u00 wordt de aftocht geblazen en komt iedereen terug aan boord. We volgen de Sf. Gheorghe-arm nog voor een uurtje stroomopwaarts tot bij het hotel in Mahmudia. Iedereen is erg tevreden over de prachtige namiddag en de kapitein en zijn matroos drinken een wel verdiend glas (fles) wijn.

Er volgt nog een gezamelijk avondmaal met eten (vooral vis op verschillende wijzen) van de beste kwaliteit.

Zondag na het weerom rijkgevuld ontbijtbuffet wordt er nog even gevaren voor deze die dat wensen en gaat de boot terug op de trailer. De eigenaar met de Jeep moet naar Boekarest en de boot moet naar Mamaia. Dus besluiten we dat ik de boot zal meebrengen ... maar we MOETEN eerst nog eten. Vissoep, vis in een goed gekruid tomatensausje met natuuraardappelen en papanasi als desert. Weer om duimen en vingeren af te likken.
De hele groep bedankt ons hartelijk voor de fijne momenten die we hen hebben aangeboden en om 14u30 vertrekken we terug richting Constanta. Om 18u00 ligt de boot terug op het meer van Mamaia, de trailer staat in de tuin en de missie is uitgevoerd.

Ik hoop om zulke verrassingsmomenten nog te mogen meemaken !

Roemenie, 23 juni 2010.

Een excursie met 16 Nederlanders.

Via een stichting uit Nederland kreeg ik een e-mail met de vraag of ik voor hen, de stichting “…” een beetje Maramures kon laten zien. Ze zouden met 16 personen komen, 2 Ford Tranzit (8+1) gehuurd. Daar ze met 16 zijn, zou ik om beurt in de éne, dan in de andere auto plaats nemen om mijn verhaal te doen. De vraag was er om 3 overnachtingen in hetzelfde hotel te doen. Dit had ik willen veranderen, maar de verantwoordelijken vonden het toch beter dat het zo zou zijn. Dus werd er afgesproken in motel “Lostrita” in Baia Mare. Ik had een goede reisroute doorgegeven, ook mijn GSM nummer, zodat er altijd contact kon genomen worden indien de ontmoeting zou mislopen.

’s Morgens vroeg om 6 uur vertrek ik vanuit Borsa met de autobus naar Baia Mare, waar ik 5 uur later opgewacht wordt door een vriend die me de laatste 15 km met zijn auto naar het zeer verzorgde, nieuwe motel brengt. Het is wachten tot 18 u. tot de gasten aankomen. Enkelen onder hen zijn blij dat het eindelijk voorbij is, de tocht met de slechte wegen. Voor mij een eerste indruk, de “leidster” kennen, de vrouw van een bestuurslid van de stichting, de man die met mij contact genomen had via internet. De kamers worden toegewezen en er wordt afgesproken van een half uur later in het restaurant samen te komen om te dineren. Ik vraag aan de diensters om een grote tafel te maken voor 17 personen, deze kan ook dienen voor het ontbijt morgen. Het restaurant wordt druk bezocht, ook door de plaatselijke bevolking, want het is er goed en lekker eten: forel uit de eigen kwekerij, vers “geplukt” uit de vijver. Zoals een goede reisleider het betaamd, heb ik de menukaart vertaald en geef elk paar een exemplaar voor het hele verblijf. De bestelling wordt me verteld en ik geef het door aan de diensters. Voor mezelf is het moeilijk om te eten: de éne na de andere vraagt iets over wat er hen de volgende dagen te wachten staat, wie ik ben, hoe ik ertoe gekomen ben om naar Roemenië te verhuizen, … Ook na het eten is het vragenuur bij een glas bier, een wijntje, … Zo verneem ik ook over hun stichting, welke wegen ze genomen hebben om tot bij mij te komen. Daarom begrijp ik nu dat er sommigen blij waren uit de auto te kunnen daarstraks: binnenwegen, zandwegen, een pond genomen waar enkelen schrik op hadden, … De eersten gaan naar bed rond 11 uur en er wordt afgesproken van om 8 uur te komen ontbijten. Ik lig rond 1 uur in mijn bed, blijven praten met enkelen waaronder de “penningmeester”, de leidster hierboven genoemd.

Terug aan onze tafel, een ontbijt uitkiezen en bestellen. Ik had afgesproken dat we rond 9 uur zouden vertrekken op excursie … Om 9.30 u waren we van tafel … enkelen nog naar toilet, … Dus een uur vertraging op het programma, … en dat zou de eerste keer niet zijn!!!
We vertrekken om de stad Baia Mare te zien, de loodfabriek passeren we, de 50 meter hoge uitlaattoren van het koperfabriek zien we in de verte staan, … Hier worden de ertsen verwerkt die uit de mijnen gehaald worden in de buurt: Baia Sprie, Cavnic en ook Borsa. Baia Mare was de grootst vervuilende stad toen de mijnen nog volop werkten. Sinds enkele jaren zijn deze (bijna) gesloten, want het kost de staat meer de ertsen boven te halen en te verwerken dan het staal in te voeren. We dalen af in een ondergrondse Orthodoxe kathedraal, bezoeken later een oude houten kerk uit 1700 waar nog dagelijks een mis opgedragen wordt, … Het is middag: tijd voor de lunch … We stoppen in een “pensiunea”, eveneens “bar” (pension-café). Ik ga vragen of ze een groep van 17 personen kunnen eten geven en krijg als antwoord dat er goulashsoep met brood of varkenskotelet met frieten kan opgediend worden. De groep is tevreden, dus wij binnen. We bestellen een drankje (limonade, bier, koffie, …) en òf soep òf vlees, niet teveel eten, want vanavond hebben we weer de mogelijkheid in ons goed visrestaurant. De patroon komt te weten dat het een groep toeristen, Nederlanders is en schenkt ons “van het huis” een tuica of een “afinata” (bosbessensap met alcohol gemengd, een lekkere likeur). Het valt in de smaak en enkele vrouwen kopen een liter afinata. Eéntje onder hen lust het zo graag, krijgt nog een tweede en een derde glas en … is niet meer te stoppen met grappen maken en lachen!!! Wij verder, want … weeral een uur achter op het programma. Maar … het is verlof en we maken plezier, dat is toch waar we voor gekomen zijn! Eén van de bestuursleden wijst me er op dat we best niet te laat aankomen in het motel, want “ze willen op tijd in bed en niet dadelijk na het eten”. Dus … geen rit tot Sapanta, want het rijden alleen al duurt meer dan een uur.
Plots zie ik bij een huis een typische Maramures’ gewoonte en we stoppen, allen uitstappen en we gaan de voortuin binnen bij de inwoner. De eigenaar komt buiten en ik vertel hem wie we zijn en waarom ik hen in zijn voortuin genomen heb. De man knikt bevestigend en gaat terug binnen. Ik leg de gewoonte uit en wil vertrekken, maar de man roept me terug. Hij heeft een fles tuica en 3 glaasjes vast: “Acasa noastra inca nu e gata, numai 3 pahare am aici” (ons huis is nog niet klaar en ik heb maar 3 glaasjes hier) verontschuldigt hij zich en begint borrels in te schenken. “Mijn” mensen kijken verontwaardigd naar me en ik leg hen uit dat ze geen schrik moeten hebben van verkouden, ziek te worden als ze na elkaar uit de glaasjes drinken, want tuica is minstens 52° sterk, dus microben overleven niet. Ondertussen komt de vrouw ook thuis van het hooi “omkeren” om te drogen en zij komt buiten met “gogosi” (oliebollen). “DAT IS ROEMENIE” zeg ik tot mijn toeristen en verder … naar ons motel, eten, praten, plezier maken, … en ontbijt bestellen zodat het om 8 uur op tafel staat, zodat we weer geen uur verliezen met wachten.

Dag 2 begint dus wel op tijd, dezelfde weg tot de hoofdbaan, 15 km lang. Nu geeft de leidster me gelijk dat ze toch beter een ander hotel hadden genomen, zodat we niet weer 50 km in totaal moeten doen die we gisteren hebben gedaan. In de bergen zijn niet zoveel wegen als op het platteland, … beter gezegd in het Westen, want ook in andere delen van Roemenië zijn er niet zoveel wegen als in België, Nederland, … en het land is heel groot. Ik had ze verwittigd op voorhand, maar …
Onderweg nog bij enkele bezienswaardigheden gestopt en op naar onze lunch want het is al 1.30 u en we hebben nog meer dan een uur te rijden voor we aan het restaurant zijn dat ik voorzien had. Ik zie een uithangbord “Pensiunea” en vraag van te stoppen, loop binnen en vraag aan de “mollige dame” of zij een typisch Roemeens gerecht “mamaliga cu brinza” kan maken voor 17 personen. Dat kan zeker, er is een prieeltje in de tuin en we kunnen daar plaats nemen. Dus … naar de tuin en we passeren de stal waar de eigenaar een paard aan het beslaan is. Iemand hoor ik zeggen dat zijn vader ook hoefslager was, maar verder wordt er geen aandacht aan geschonken. We zitten aan tafel, er komt … tuica, cola, water, koffie wie wil, … We kijken elkaar aan … ja mensen, inschenken en drinken, selfservice … 10 Minuten later komt de schotel op tafel, proeven, eten, … enkelen hebben liever brood, ja … dat kan, een ogenblik …
Ondertussen worden muziekboxen buiten gedragen, de zoon en dochter zijn traditioneel gekleed en beginnen folklore te dansen, vragen de dames … en enkele heren mee ten dans. …… ?????? “Wat gebeurt hier allemaal” zie ik aan de gezichten … “Maramures, vriendelijkheid, gastvrijheid, …  geniet ervan” zijn mijn woorden. Enkele mannen gaan naar de hoefslager kijken en wiens vader dat ook deed, neemt de hamer en laat zien dat hij het ook kent. Eens terug uit de stal horen we een zeis bekloppen. “Dat kan ik ook, heb het zo dikwijls gedaan” hoor ik zeggen en … wij naar de jonge kerel die aan het maaien was. De man neemt de hamer en toont het aan de Roemeen dat zoiets in Nederland ook gebeurt(de). U kan het raden … in plaats van binnen het uur daar te vertrekken, zijn we er 2 ½ uur. Dus mensen … verder!!! Eerst de rekening vereffenen: 17 x € 3,00 = € 51,00. Dat is niet mogelijk!!! Hier maken we zeker 60,00 van. “Waarom moet dat? Daarstraks heb je ook al geld gegeven in die kerk! Denk eraan dat het ook ons geld is” hoor ik zeggen. “Dan zijn er tòch nog Hollanders” is mijn gedachte, als Vlaming, denkende aan de Hollander-, Belgenmoppen. De mensen hebben zoveel gedaan, die kerk wordt onderhouden om toeristen te laten “genieten”, waarom mag er dan niet iets voor gegeven worden? Onze penningmeester geeft een hap en een snauw terug en geeft de € 60,00 aan de gastvrouw met een “la revedere” (tot weerziens) als afscheid. Weer kan ik niet alles laten zien wat ik voorzien had. Ppppppppffffffffff …… schande!!! Maar niet geklaagd, de mensen zijn schijnbaar tevreden, dus … zwijgen en verder “werken”. Ja werken nu, want de mensen willen “ansichtkaarten” kopen, sigaretten om mee te nemen, want die zijn verschrikkelijk “goedkoop”. Dus met een deel van de vrouwen op zoek naar postkaarten, dan het postkantoor voor postzegels. Daar aangekomen, nog een mooi voorbeeld dat je als toerist best niet mist: ……… wachten!!!! Dus wachten achter een persoon die een “probleem” opgelost wil hebben, wat er voor ons eigenlijk geen is, maar jah, van niets maken ze ook iets (zucht) … Eindelijk onze beurt en we willen 12 postzegels … “pentru timbre trebuie ghiseu 5” (voor postzegels moet je aan loket 5 zijn), …… ????? Hier bij jou staat dat je postzegels kan kopen en niet bij 5!!! Dat is veranderd, nu is het 5. En het deurtje dicht!!!! DAT IS OOK ROEMENIE, is mijn verklaring aan de dames. Dus als vierde terug aanschuiven. En weldegelijk, we kunnen er kopen, alleen … duurder dan ze eigenlijk zijn, want er is geen “klein” wisselgeld, dus òf je koopt er meer òf je laat het wisselgeld waar het is, bij de loketbediende (zakgeld, hahahahah).
Nu nog sigaretten kopen … How … het is al 5 uur en we moeten nog 2 uren rijden!!! Sorry, niet mijn schuld hé jongens, ……… Dus snel in een winkeltje 3 sloffen gekocht, van 3 verschillende merken omdat ze er niet zoveel hadden van hetzelfde merk. En naar het hotel (weer over dezelfde weg)… eten, … plezier maken, … nakaarten, … lachen, … ontbijt bestellen want de “leidster” wil om 9 uur terug vertrekken naar de gemeente die ze steunen. Ze worden er op het gemeentehuis verwacht …

De volgende morgen, van hetzelfde laken een broek: het ontbijt is tijdig beëindigd, maar … het inpakken neemt weer meer tijd in. Ik zal in Baia Mare afgezet worden, ook op hun weg, vanwaar ik om 14 u de bus terug naar huis heb. “Maar Kris, we gaan eerst nog iets drinken en dan kan je vertrekken”. Oké, dus snel een rustig terrasje gezocht en drinken besteld. De rekening is betaald van de drank en iedereen komt nog een hand geven. Van de eerste man schrik ik: een briefje van € 10,00 opgeplooid wordt in mijn hand gedrukt, de hand van zijn vrouw volgt … De tweede vrouw geeft een hand en … 10,00 lei opgeplooid blijft in mijn hand achter, … De derde familie volgt, de vierde, … Ik word het ervaren als een gewoonte dat ik snel iets moet wegsteken. Maar … niet vergeten, er bestaan nog  … Hollanders!!!! Ach ja, … vergeven en vergeten!!!!! Er zijn ook nog Schotten op de wereld en die zijn nog erger naar het schijnt. Van de 10 families die er waren (enkelen single) hebben er 7 een fooi gegeven. Wat valt hier dan uit af te leiden???? Simpel : tevreden mensen die een ervaring rijker zijn en genoten hebben van het samenzijn met mij(n firma).

Speciaal heb ik hier niet alle bezienswaardigheden vermeld die we toen bezochten, omdat ik graag wil dat U als lezer ook die ervaring wil meemaken. Enkelen onder U hebben het al ervaren, daar ben ik zeker van, want het zijn ondertussen mijn, onze vrienden geworden!!!
Neem de tijd en … 10 dagen, 2 weken met ons het Noorden van Roemenië (ver)kennen, de gewoonten, het cultuurverschil, de godsdienst, de geschiedenis, …  Het loont de moeite!!!

www.borsa-turism.be
borsa_turism@yahoo.co.uk

Avontuurlijk wandelen in Roemenië

Tientallen malen gingen we ons dorp, Slatina-Timis, bezoeken. We discuteerden, vergaderden, volgden projecten op, bouwden een feestje… Tijd was er steeds te kort. Soms deden we een uitstap naar een naburig dorp of naar een toeristische bezienswaardigheid enkele tientallen kilometers verderop. Bergwandelingen in de oneindige heuvels en bergen waren te gewaagd. Er was geen infrastructuur, er waren geen aangeduide paden, wel gevaarlijke herdershonden en ook wilde rivieren, adders, wolven, beren…
Toen bleek dat één van de mooiste watervallen ter wereld (Bigar) in de streek (jud. Caras Severin) van ons dorp lag, werden de wenkbrauwen gefronst. Blijkbaar was er die 25 jaar veel van de natuurlijke schoonheid van Roemenië voor ons verborgen gebleven.
Slatina-Timis haalde een Europees project binnen: ter promotie van het toerisme wordt er alvast een infocentrum gebouwd. En bij ons rijpte het plan om in de streek een net van wandelpaden uit te zetten. De moderne technologie ging ons daarbij helpen. Echt bruikbare detailkaarten zijn er weinig te vinden maar onze grootste hulp was Google Earth. Op de hoogste resolutie werden in de bergen tractorsporen en begaanbare paden zichtbaar. De hoogte was afleesbaar zodat we konden inschatten hoe steil het was. In de beukenbossen was meestal geen pad zichtbaar, maar dikwijls volgde die min of meer de hoogtelijnen. De wandelingen werden uitgezet op Google Earth via een convert programma kwam er op Mapsource een track tot stand. Die tracks werden in een wandel-GPS geladen.


Twee bevriende koppels, doorwinterde wandelaars, gaven ons hun steun door de tracks met ons uit te proberen. 160 km werden binnen de week afgestapt langs kloven, rivieren, meren en wouden. Er waren 2 tweedaagse trektochten bij met overnachting in een pension, vooraf gereserveerd.
De tracks waren mooi te volgen met de GPS, de herdershonden bleven op veilige afstand dank zij een “Dazer” alhoewel een opgeheven wandelstok ook al wonderen deed. Elke wandeling werd zorgvuldig geregistreerd hoogte incluis door de GPS. ’s Avonds werden gegevens op de laptop geïmporteerd en terug thuis werden er de wandelingen op het net gezet op een specifieke wandelsite: www.gpsies.com. Daar kan iedere potentiële wandelaar ze bekijken als je Roemenië en Slatina-Timis in typt en inzoomt. Aan de hand van de afstand en hoogtemeters kan je de moeilijkheidsgraad inschatten en met Google Earth kan je zelfs simuleren dat je het traject navliegt…
Slatina-Timis is plots 130km geselecteerde en uitgestippelde wandelpaden rijk, en we hebben een schitterende en deugddoende vakantie in de benen met als toetje een wandeling langs de kloof “Cheile Nerei” , enig mooi.

Klik hier voor het fotoverslag.

26 september 2013.