Nog meer over Roemenië

Speciale relaties tussen Roemenië en België

We verwachten ook uw bijdragen !

De dame met de paraplu

Een van de mooiste sculpturen Bellu Begraafplaats verbergt het verhaal van een geheime liefde tussen een gouvernante van een hoge Belgische klasse en de Roemeense arts Andrei Popovici.
Omdat zijn vrouw op jonge leeftijd stierf bleef hij achter met twee kinderen en daar door ging Dr. Popovici ging naar Parijs om naar een huishoudster te zoeken. Daar ontmoet hij de mooie Katalina Boschott. De de Belgische gouvernante de rijke Roemeense arts werden verliefd en .
In 1906 gingen ze samen naar het kuuroord Baie Herculane. Tijdens hun verblijf wordt bij Katalina de diagnose van peritonitis (buikvliesontsteking) vastgesteld.
Ze werd met spoed naar het ziekenhuis van Baie Herculane gebracht, maar de operatie mislukt en sterft daar.
De dame met de paraplu toegeschreven aan Katalina is een wit marmeren sculptuur gemaakt van echte dimensies door de Italiaanse beeldhouwer Raffaello Romanelli (1856 Florenta - 1928 Florenta) kunstenaar van meer dan 300 werken, waarvan 40 in Roemenië.
Tot voor kort stond in gouden letters op het monument in het Frans : "Cet animal de médecin m'a tuée (Het dier van een dokter heeft me vermoord !) Baie Herculane - Mehadia 11-12 augustus 1906."
De gouden letter werden gestolen.

De Merchtemse steltenlopers waren in 2007 te gast in Roemenië

De Merchtemse steltenlopers waren in augustus 2007 eregast in Sibiu toen de stad Culturele Hoofdstad was van Europa.

Er is in de roemeense pers heel wat aandacht besteed aan de "Picioroange înalte din Belgia". Wij pikten er een artikel uit :

Belgienii vin pe picioroange la Sibiu
Unul dintre cele mai cunoscute grupuri de artişti pe picioroange din Belgia – Koninklijke Steltenlopers Merchtem – va susţine pe 11 august o reprezentaţie în aer liber, la Sibiu, în cadrul manifestărilor programului „Capitală Culturală Europeană 2007”.
Spectacolul constă într-o paradă cu muzicieni şi 40 de artişti pe picioroange înalte de până la patru metri. Reprezentaţia se va da pe strada Nicolae Bălcescu şi în Piaţa Mare din Sibiu. Grupul artiştilor cu picioroange a fost înfiinţat în mai-iunie 1945.
Crearea grupului îşi are originile într-un vechi obicei din Merchtem, acela de a utiliza picioroange pentru traversarea râurilor adânci şi a terenurilor inundate sau mlăştinoase. El are un palmares bogat, susţinând reprezentaţii în ţări din America de Nord, America de Sud, Europa, Africa şi Australia.
Publicat la: 06.08.2007
http://www.gandul.info/magazin/belgienii-vin-pe-picioroange-la-sibiu-873974

Met dank aan Jean-Paul Van der Elst - Zie ook ingezonden foto's

Belgen en Roemenen, we zijn allemaal Vlachen !

Wist u dit ?
Lees de tekst die onze vriend Mircea MILCU in 2001 naar de krant Le Soir in Brussel heeft gezonden, in de marge van een debat georganiseerd door deze krant.

Salata de boeuf / Russische Salade

Tijdens alle grote feesten (Nieuw jaar, Pasen en alle belangrijke familiefeesten) staat Salata de Boeuf altijd op de tafel in Roemenie. "Russische salade" is een " salata de boeuf" zonder vlees, maar beide worden aanzien als een roemeense nationale specialiteit.

De bereiding is in feite een salade van gemengde groenten gebonden met mayonaise en verschijnt in Roemenie onder twee namen , salata de boeuf en Russische salade.
In feite werd het gerecht uitgevonden in 1860 door de Belgische Lucien Olivier ( 1838-1883), destijds kok van de Hermitage , een van de beroemste restaurants van Moskouse. Dat verklaart waarom de salade in Rusland of de Verenigde Staten " Salade Olivier" heet.

Het originele recept bevatte kleine blokjes gelatine met kruiden , kaviaar, kalfstong , gerookte eend, truffels , allemaal gebouwd op een piramide gekookte aardappelen en in plakjes gesneden komkommer in azijn, bedekt met mayonaise ... Tegenwoordig is de ingrediënten die make-up zijn geworden vaker voor. Het spel is vervangen door kip of kalfsvlees, de kaviaar door wortelen en de truffels door gemengde groenten.

Als je bij een bezoek bij Roemenen salata de boeuf of Russische salade op tafel komt, zal je kunnen genieten van deze culinair specialiteit.

Klik hier voor het recept.

Vlaamse kunst in Roemenië

Zowel in het Koninklijk Paleis in Boekarest als in het Brukenthal Paleis in Sibiu zijn er werken van Vlaamse en Nederlandse kunstenaars te bezichtigen.

In het Koninklijk Paleis treft men oa. Rembrandt, Brueghel de Oude en Rubens aan.

In het Brukenthal Museum kunnen de bezoeker genieten van de Vlaamse schilderkunst van Rubens, Van Dyck en David Teniers, Snyders, Jordaens, Pieter Breughel de Oude (De kindermoord van Bethlehem), Pieter Bruegel de Jonge en Jan van Eyck.

Het schilderij "De moord op de onnozele kinderen" van Pieter Bruegel de Oude dat in het Brukenthal museum in Roemenië hangt, is een zeer getrouw kopie die gemaakt is door zijn zoon Pieter Brueghel de Jonge.

Koning Mihai I van Roemenië en Koning Albert II van België zijn zeer ver familie

De von HOHENZOLLERN-SIGMARINGEN en von SACHSEN-COBURG en GOTHA hebben voor een deel hetzelfde bloed. Er zijn drie relaties tussen de beide families :

  1. De grootmoeder van Koning Mihai I was Marie von SACHSEN-COBURG en GOTHA.
  2. De overgrootmoeder van Koning Albert II was Maria von HOHENZOLLERN-SIGMARINGEN de jongste dochter van Carol Anton von HOHENZOLLERN-SIGMARINGEN.
  3. Joséphine Carola Marie Albertine von SACHSEN-COBURG en GOTHA, dochter van Prins Filips von SACHSEN-COBURG en GOTHA en van Maria Louise Alexandra Caroline van Hohenzollern-Sigmaringen (1872-1958), is gehuwd met haar neef Karel Anton, zoon van Leopold von HOHENZOLLERN-SIGMARINGEN
1. Ferdinand I von HOHENZOLLERN-SIGMARINGEN
  • Koning van Roemenië (1914-1927)
  • Geboren op 25 augustus 1865 - , Sigmaringen, Baden-Württemberg, Deutschland
  • Overleden op 27 juli 1927 - , Sinaia, Roemenië , leeftijd bij overlijden : 61 jaar oud
  • Gehuwdop 10 januari 1893 met Marie van SACHSEN-COBURG en GOTHA, Koningin van Roemenië1875-1938
  • Kinderen:
    • Carol II von HOHENZOLLERN-SIGMARINGEN , Koning van Roemenië 1893-1953
    • Elisabeth von HOHENZOLLERN-SIGMARINGEN 1894-1956
    • Elisabeth von HOHENZOLLERN-SIGMARINGEN , Koningin van Griekenland 1894-1956
    • Maria von HOHENZOLLERN-SIGMARINGEN , Princes van Roemenië 1900-1961
    • Nicolaus von HOHENZOLLERN-SIGMARINGEN , Prins von Hohenzollern1903-1978
  • Nicolaus von HOHENZOLLERN-SIGMARINGEN , Regent van Roemenië1903-1978
  • Ileana von HOHENZOLLERN-SIGMARINGEN1909-1991

Marie von SACHSEN-COBURG en GOTHA
Was de dochter van Alfred van SACHSEN-COBURG en GOTHA, de zoon van Albert Franz van SACHSEN-COBURG en GOTHA die de zoon was van Ernst van SACHSEN-COBURG en GOTHA, de broer van LEOPOLD I.

2. Maria Louise Alexandra Caroline von Hohenzollern-Sigmaringen (Sigmaringen, 17 november 1845 – Brussel, 26 november 1912), Gravin van Vlaanderen, was aanvankelijk een Duitse maar door haar huwelijk later een Belgische prinses.
Zij was de jongste dochter van de laatste regerende vorst van Hohenzollern-Sigmaringen, Karel Anton en Josefine van Baden. Haar broer Karel, zou later koning van Roemenië worden, terwijl haar zus Stefanie Koningin van Portugal was.
Zelf trouwde ze op 25 april 1867 in Berlijn met de Belgische prins Filips, zoon van koning Leopold I, en jongere broer van de latere koning Leopold II. Na haar huwelijk, dat werd gearrangeerd door Koningin Victoria, de jongere nicht van Leopold I, vestigden prins Filips en zijn echtgenote zich als graaf en gravin van Vlaanderen, in Brussel.
De gravin was een verdienstelijke kunstenares. Zo legde zij zich vanaf 1868 toe op het maken van etsen. Een aantal van haar etsen werd tentoongesteld tijdens de Wereldtentoonstelling van 1893 in Chicago. In de twintigste eeuw besteedden verschillende Belgische musea aandacht aan het werk van de gravin. Haar kleinzoon Prins Karel zou zijn artistieke talenten van haar hebben geërfd.
Maria werd gezien als de enige liefdevolle vrouw aan het Belgische Hof; haar schoonzus Maria-Hendrika was ontzettend afwezig en besteedde geen tijd aan haar huwelijk. Haar andere schoonzus, Keizerin Charlotte, was krankzinnig en sleet haar dagen alleen in het kasteel van Bouchout. Maria ontfermde zich over de kinderen van Leopold; ze had een bijzonder innige relatie met prinses Clémentine. Zelf kende ze de smart van een kind te verliezen; de dood van Prins Boudewijn was de zoveelste klap voor de familie. werd moeder van Albert I van België.

Maria en Filips kregen vijf kinderen:

  • Boudewijn Leopold Filips Marie Karel Anton Jozef Lodewijk (1869-1891)
  • Henriëtte Marie Charlotte Antoinette (1870-1948), gehuwd met Emanuel van Orléans
  • Joséphine Marie Stéphanie Victoire (1870-1871), tweeling
  • Joséphine Carola Marie Albertine (1872-1958), gehuwd met haar neef Karel Anton, zoon van Leopold van Hohenzollern
  • Albert Leopold Clement Marie Meinrad, later Koning Albert I (1875-1934), gehuwd met Elisabeth in Beieren

3. Josephine Caroline Marie Albertine von SACHSEN-COBURG en GOTHA

Josephine Caroline Marie Albertine von SACHSEN-COBURG en GOTHA (Brussel, 18 oktober 1872 – Namen, 6 januari 1958), prinses van België, hertogin van Saksen, prinses van Saksen-Coburg-Gotha, was een Belgische prinses. Zij was de jongste dochter van de Belgische prins Filips, graaf van Vlaanderen en broer van koning Leopold II en Maria, gravin van Vlaanderen. Zij was een oudere zuster van de latere koning Albert I.
Op 28 mei 1894 trad zij in het huwelijk met haar neef Karel Anton van Hohenzollern.

Karel Anton van Hohenzollern (1 december 1868 - 21 februari 1919) was een zoon van Leopold van Hohenzollern-Sigmaringen en van Antonia Maria van Portugal. Hij huwde in 1894 met zijn nicht, prinses Josephine van België (1872-1958), een dochter van prins Filips van België, graaf van Vlaanderen, en van Maria van Hohenzollern-Sigmaringen. Hij was dus een zwager van koning Albert I van België.

Het paar kreeg vier kinderen, waarvan de jongste (Henriëtte) drie dagen na de geboorte stierf :

  • Stefanie (1895-1975)
  • Marie Antoinette (1896-1965)
  • Albert-Lodewijk (1898-1977)
  • Henriëtte (1907-1907)

Josephine Caroline Marie Albertine von SACHSEN-COBURG en GOTHA trad in 1935, zestien jaar na de dood van haar man, toe tot een Benedictinesser klooster in Namen. Daar overleed ze in 1958 als zuster Marie-Josefine.




De Katholieke Kerk van Galaţi

Voordat België vertegenwoordigd was in Boekarest, opende men eerste een Consulaat in Galaţi

Kort na de onafhankelijkheid van de Belgische staat besloot men een effectief netwerk van consulaten in de Balkan op te zetten. Omdat de liberalisering van de handel de kooplieden de mogelijkheid bood om tegen een goede prijs grondstoffen en agro-producten aan te kopen, maar het bood ook een betere toegang tot nieuwe hebben markten voor hun industriële producten. Op deze manier kwamen Belgische schepen hun ankers leggen in de havens van de Vorstendommen Moldavië en Walachije, maar ook in Brăila en Galaţi. Ze profiteerden van hun status als vrije havens, sinds 1836 zijn er ook Ruse en Varna (Bulgarije) bijgekomen. In 1838 vestigde Baron Sullivan, de Belgische ambassadeur in Constantinopel, de aandacht op het feit dat meer en meer schepen de route Antwerpen-Galaţi namen. Tegelijkertijd verscheen een rapport van het ministerie van Binnenlandse Zaken van het Ottomaanse Rijk, ook belast met handelskwesties, dat de aandacht trok op het belang van de Donau uit voor de Belgische handel met Galaţi als een centrum voor wol, vet, dierlijke huid en granen. Dit waren argumenten voor de minister van Buitenlandse Zaken in Brussel om een ​​Consul in Galaţi benoemen.

Op 17 november 1838 werd Jean-Baptiste-Honore Bouisson, een Fransman van geboorte die in Galaţi werkte als een handelaar in granen, als Consul aangesteld. Hij werd de eerste Belgische diplomaat in Roemenië belast met de commerciële zaken en later in 1840 ook volledig vertegenwoordiger van België in Walachije. In hetzelfde jaar werd een reguliere navigatie-lijn tot stand gebracht tussen Antwerpen en Galaţi. Als Bouisson afgetrad mei 1842, om een ​​onbekende reden (mogelijk als gevolg van de ontwikkeling van zijn eigen bedrijf), werd een Consulaat in Boekarest geopend, en werd dit van Galaţi gesloten. Echter, als gevolg van een intensieve lobbywerk van het bedrijfsleven, werd het Consulaat in Galaţi heropend in 1857, naast de opening van een nieuwe Vice-Consulaat in Brăila. Het Consulaat van Galaţi bleef op bleef er 92 jaar, en sloot uiteindelijk in 1949. De handel en de aanwezigheid van een Belgische officiële vertegenwoordiging in Galaţi verklaart ook waarom de Belgische investeerders besloten om in 1901 een tramlijn te bouwen in deze afgelegen stad.
Vandaag is er in Galaţi alleen de commerciële aanwezigheid van de oorspronkelijke Belgische Brouwerij Martens, die werd opgericht in 1998.

Eduard Leibovici

Wist u dat er in de vlieghaven van Zaventem een glas en metaal sculptuur staat dat gemaakt werd door een Belgisch-Roemeense kunstenaar ?
Dit is van Eduard Leibovici, glaskunstenaar geboren in Iasi in 1946. Hijwoont sinds de jaren '70 in Antwerpen.
Gelinkt aan zijn land van herkomst en gastland, was het een gevoelig project dat hij in 2003 heeft ingestuurd. Het kunstwerk is namelijk gemaakt met elementen in beide landen.
Inderdaad, de Flying Chair in Roemenië voor de stukjes glas en België voor metalen onderdelen.
De glazen onderdelen werden gemaakt in Buzau, waar er een overvloed van aardgas in de regio is(waardoor de moddervulkanen, een van de attracties van de regio).

« De boscht van de Karpaten »

Nadat de glasdelen gemaakt waren, werden ze door Tarom per vliegtuig vervoerd, on in Belgie te worden geassembleerd met de metalen onderdelen.
De metalen onderdelen zijn gesneden in de werkplaatsen van het bedrijf Lasertek NV
.

 

De Muren van Boekarest

Koning Karel I van Roemenië, koos de Belgische Generaal Henry Alexis Brialmont Belgische, onderdaan van een neutraal land, om samen te werken met Generaal Gheorghe Manu aan de plannen van militaire versterkingen in Boekarest. De werken zijn gestart in 1884 en voltooid in 1896.

De generaal had ook plannen van de vestingwerken van Antwerpen, Luik en Namen.
Ze vormden een cirkel rond het centrum van de stad met een diameter tussen 21 en 23 km, met een totale oppervlakte van 72 km en kregen een belangrijke financiële impuls aan Roemenië, het equivalent van ongeveer 500 miljoen euro. De forten werden met elkaar verbonden door een telegraaf lijn, een spoorlijn en een militaire weg, die de huidige ringweg van de stad vormt.

Ik heb de vestingwerken ontdekt door een familielid die afstamt van de Belgische generaal, de heer Dropsy Christian uit Brussel, die mij bezocht op het bureel van ONT van Roemenië in Brussel in 1999.

Deze forten werden nooit voor oorlogsdoeleinden gebruikt. Ze zijn aan restauratie toe en worden nu enkel nog gebruikt voor toeristische doeleinden, zoals in Frankrijk, België of het Groothertogdom Luxemburg. Voorstander van het project zijn de architect Stefan Cristescu en M. Sergiu Isopescu van het Militair Museum van Boekarest.

Micea Milcu

Voor meer informatie, lees : Cornel I. Scafeş, Ioan I. Scafeş-"Cetatea Bucureşti - Fortificaţiile din jurul Capitalei", Editura Alpha MDN, Bucureşti, 2008

Manneke Pis en Roemenië

Dit beeld is het symbool van de vrijheid van de geest van Brussel en is ook ook een symbool van de stad.
Het werd een traditie om de Manneken Pis kostuums aan te bieden voor speciale gelegenheden, vooral om een ​​beroep, een staat of een volk te eren. Zijn kast bevat nu 800 kostuums die bijgehouden worden in Koningshuis op de Grote Markt.
Deze traditie werd ingehuldigd in 1698 door Prins keurvorst Maximiliaan Emanuel van Beieren, gouverneur-generaal van de Spaanse Nederland, die gaf hem zijn eerste pak in "Beierse blauw-kleur" schonk.
Manneke Pis heeft nu in zijn garderobe ook drie Roemeense kostuums.
Zijn eerste roemeense kostuum werd aangeboden in 1987 door de school "Neptun", het Institutul voor civiele marine uit Constanta : een matrozenpakje van de Roemeense vloot. Op dat moment was de latere president, Traian Basescu, het hoofd van het agentschap Navrom in Antwerpen. Manneken Pis heeft dit kostuum slechts 1 maalgedragen, op de dag van de ceremonie van de gift.

In 1993 heeft een groep van de Roemeense toeristen een Roemeense folklorischts volkskostuum aan de stad aangeboden.

In december 1995 heeft, de Roemeense Nationale Dienst voor Toerisme in Brussel (ONT), op dat moment geleid door Directeur Mircea Milcu, het derde kostuum aangeboden, een typisch kostuum van een Roemeense herder.
Dit kostuum is gemaakt in het Volksmuseum in Boekarest op basis van de patronen van het Koninklijk Huis. Een exemplaar in gips van Manneke Pis met de juiste de afmetingen van het origineel werd naar Boekarest gestuurd. Dit gipsbeeldje moest dienen om het kostuum op maat te maken. 
Voor zijn vlucht naar Boekarest werd voor Manneken Pis een plaats in het vliegtuig gereserveerd bij de loketten van Tarom in Zaventem. Het beeldje kreeg van de bemanning dan ook een plaats aan boord van het vliegtuig in business class. Voor de receptie aan boord van de vlucht naar Roemenië van Manneken Pis zorgde het enthousiaste team van Tarom in Brussel, Gabi en Lica Galos.
Toen het kostuum bijna klaar was, werd het duidelijk dat er wat ontbrak aan de Roemeense herder Manneken Pis. Maar wat ? Nou ja, zijn hond, de Roemeense herdershond uit de Karpaten, de Ciobanesc Romanesc.

De Roemeense Nationale Dienst voor Toerisme in Brussel (ONT) heeft contact gezocht met Cezar Osiceanu, een piloot van Tarom en een grote bewonderaar van "ciobanesc". In een gezamlijke poging met Dhr. Osiceanu om de "ciobanesc" te erkennen, werd contact opgenomen met de Internationale Cynologische Federatie, die haar hoodzetel in Thuin in België hebben.
Het was dus een perfecte gelegenheid om samen met Manneke Pis als Roemeense herder, ook de roemeense herdershond in Belgie vooor te stellen. Op het laatste moment moest voor de hond van Dhr. Osiceanu, "Ursu", een aangepast kooi worden gemaakt om het dier over te vliegen naar België, want de grootste kooi die men bij Tarom had, was te klein voor de zeer grote hond.

Ursu is aangekomen op de vlieghaven van Zaventem en is dadelijk naar de ceremonie op het stadhuis van Brussel gevoerd. Ursu heeft in België ook nog vele vriendjes gemaakt, waaronder een duitse herder van een begeleidende politieagent.

De charmante vise-burgemeester van Brussel, Marion Lemesre, heeft het kostuum ontvangen voor de stad Brussel ontvangen, in aanwezigheid van Zijne Excellentie Constantin Ene, ambassadeur van Roemenië in België, de leden van de Orde der Vrienden van Manneken Pis en nog andere ambtenaren en vrienden van Roemenië.

Manneken Pis was gekleed als een Roemeense herder op de Roemeense Nationale Dag, o.a. op 1 december van 1995, 1999, 2000, 2001 en 2002.

Een hartelijk woord van dank gaat ook naar Dhr. Jacques Stroobants, die 's ochtends van 1 december in de vroege ochtend, terwijl de stad nog sliep, de kleine jongen kwam aankleden als Roemeense herder.

Meer foto's gemaakt door Michel d'Hoop.

Idel Ianchelevici

Camille Huysmans werd geboren te Bilzen op 26.5.1871.  Het standbeeld is 3,25 meter hoog, is in brons en staat op de hoek van de C. Huysmanslaan en de J. Van Ryswycklaan.  Het stond vroeger op de hoek van de Mechelsesteenweg en de Koningin Elisabethlei, vlakbij de Belgiëlei, waar Huysmans jarenlang woonde en hij op 25.2.1968 zou sterven.   Het beeld is van de Roemeens-Belgische kunstenaar Idel Ianchelevici.  Het opschrift : Bekijk de trotse, ietwat stoïcijnse houding, de regenjas losjes onder arm, net of hij stapt weer op aan de kop van een 1mei-stoet.

Idel Ianchelevici (Leova-Bessarabië, 5 mei 1909 - Maisons-Laffitte - Frankrijk, 26 of 28 juni 1994) was een Roemeens, later Belgisch beeldhouwer en tekenaar. Deze kunstenaar is vooral bekend in België en Frankrijk.

Hij verliet al op jonge leeftijd, in 1928, zijn geboorteland en vertrok naar België om daar aan de academie van Luik verder te studeren. Na eerst zijn militaire dienstplicht in zijn vaderland te hebben vervuld, keerde hij weer terug naar Luik.

Er bestaat een muzeum aan hem gewijd in Frankrijk (Maisons-Laffitte) en een ander in België (La Louviere).  Een collectie van zijn kleinere, intieme beelden wordt permanent geëxposeerd in het Museum Ianchelevici in Goudriaan, een kleine plaats in de Alblasserwaard in Zuid-Holland. De hoofdzakelijk figuratieve beelden zijn permanent tentoongesteld terwijl de tekeningen regelmatig worden gewisseld. Het in 1996 geopende museum is ontstaan uit een particulier initiatief en wordt beheerd door een stichting. Het getoonde werk is verkregen uit een nalatenschap van een verzamelaar.

In het concentratiekamp van Breendonk staat De knielende man, een monument voor de slachtoffers van het kamp. In het museum Middelheim is nog een portret van August Vermeylen.

Miss Belgium Beaty 2007 - Anne-Marie ILIE

In 2007 werd Anne-Marie Ilie verkozen tot Miss Belgium Beaty.

Anne-Marie Ilie werd op 9 maart 1985 geboren in Braşov en is de Miss Belgian Beauty 2007. Ze was ook Miss Mol 2003.

Ilie werd geboren in Roemenië maar verhuisde op zesjarige leeftijd samen met haar ouders en haar jongere zus naar het Belgische Mol. Ze studeert rechten aan de Katholieke Universiteit Leuven. Deze studies heeft ze onderbroken omwille van haar verplichtingen als Miss Belgian Beauty. In 2007 raakte bekend dat ze een affaire had met de organisator van deze schoonheidswedstrijd, Ignace Crombé.

Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 18 oktober 2006 diende ze als stemmenkanon van de N-VA in Mol. Hoewel ze meer stemmen behaalde dan de lijsttrekker, werd ze niet verkozen.

Haar naam wordt uitgesproken als Ilié.

Korte Berichten

  • Op het Schoonselhof, de grote begraafplaats van Antwerpen liggen enkele Roemeese krijgsgevangenen, die van ontbering omkwamen in de Eerste Wereldoorlog.
  • In 1900 heeft de Roemeense Nationale Bank de opdracht gegeven aan de Brusselse muntslagerij om muntstukken met een waarde van 5, 10 en 20 bani in nikkel te maken.
  • De film voor het maken van de Roemeense bankbriefjes wordt gemaakt door een Belgische firma uit Merelbeke. De bankbriefjes zelf worden in Zwitserland of in Roemenië zelf gedrukt.