Specifiek Roemeens

Legendes & Mythes

De culturele identiteit van elk volk kan worden weerspiegeld in de mythen en legenden. Het is dus erg interessant om de volksliteratuur, mythen en legenden te kennen om de achtergrond van de bevolking te weten.

Roemenië kent een zeer rijke geschiedenis die zich baseerd op mythen, sprookjes en legenden. De oude filosofie is vaak boeiender dan de moderne. Legends, volksverhalen, die vooral mondeling verspreid werden , hebben wij voor u verzameld. Ze hadden een sociaal doel en maar dienden ook om te onderwijzen en het verschil tussen goed en kwaad aan te tonen.

In tegenstelling tot het sprookje, verwijst de legende altijd naar iets reëel, dat al bekend is, een plaats, een dier, een plant, of een historische naam. Wij hebben een aantal Roemeense 'Legendes en Mythes' voor jullie opgezocht.

We verwachten ook uw bijdragen !

Mythes

De vier fundamentele mythen in Roemenië zijn :

  • De eerste mythe is deze van Traian en Dochia , mythe van de oprichters van het Roemeense volk
  • De tweede mythe, de Mythe van Manole en Ana, mythe van de schepping
  • De derde mythe gaat over de liefde, de Zburatorul
  • De vierde mythe is deze van "Mioritza", het is een mythisch symbool van de Roemeense spiritualiteit

Traian en Dochia

We wachten met ademloze komst van de lente, de opstanding van de natuur, van onze spirituale wedergeboorte. Een mythe die de geschiedenis van het fysiek ontstaan van het Roemeense volk symboliseert, de mythe van Baba Dochia (Baba is oude vrouw), bekend als de "Traian şi Dochia". Er bestaan verschillende varianten van deze mythe.
Van oudsher wordt de eerste dag van maart beschouwd als de dag van Baba Dochia, de oude agrarische godheid.

We wachten met ademloze komst van de lente, de opstanding van de natuur, van onze wedergeboorte spirituale.Un zowel fysiek als mythe, die de ontstaansgeschiedenis van het Roemeense volk symboliseert, de mythe van Babel Dochia, bekend als de "Traian Dochia, die is bekend in vele varianten allemaal even mooi en interessant.
Van hun voorouders, de eerste dag van maart wordt in verband gebracht Baba Dochia oude agrarische godheid.
De dagen tussen de eerste en negen maart worden beschouwd als de dagen van Baba Dochia. Het is niet alleen het begin van het voorjaar, maar symboliseert ook het begin van het jaar in de Juliaanse kalender.

1. Dochia was de dochter van Geto-Dacische Decebal. Ze was buitengewoon mooi en werd door iedereen bewonderd. Trajanus was betoverd door haar schoonheid en wil haar tot zijn vrouw nemen. Het was de bedoeling van Trajanus om een voorbeeld te geven Romeinen om met een Dacische vrouw te trouwen. Dochia wilde Traianjanus niet als haar man en besloot om in de bergen van Ceahlau te vluchten., maar ze wordt achtervolgd door Trajanus en zijn troepen. In een moment van wanhoop vraagt ze de Godheid Zamolxis om gestenigd te worden, zodat ze niet met Trajanus moet huwen. Naar haar luisterend heeft de God haar en haar kudde schapen in steen veranderd.

2. Er wordt gezegd dat Baba Dochia een zoon had die tegen haar wil was getrouwd.
Dus besloot ze om zeom haar schoondochter te laten boeten.
Op een zeer koude winterdag gaf haar schoondochter zwarte wol die ze moest wit wassen. Indien ze er niet in slaagde, mocht ze het huis niet meer in. Het arme meisje worstelde om wol wit te wassen tot zelfs haar vingers bloedden, maar de wol bleef zwart. Dus mocht ze het huis niet meer in en het meisje begon verschikkelijk te huien, tot Jezus Christus voor haar verscheen. Hij gaf haar een rode bloem en stelde haar voor om de wol voor haar te wassen. Hij waste de wol met bloem en deze werd wit. Zij dankte haar vriend en nu was haar ziel in rust en vrede. Fier en gelukkig ging zij naar moeder met witte wol, maar in plaats van dankbaarheid te ontvangen werd ze begroet met beschuldigingen, zoals een prulletje. Dus keerde ze naar haar vriend terug, niet wetende dat hij Jezus was.

3. Baba Dochia trok naar de berg, ervan overtuigd dat de lente is gekomen, want zij wilde een boeket bloemen. Onderweg had ze haar ontdaan van de 12 schapenvellen waarmee ze zich had aangekleed. Plots veranderde het weer en begon het te sneeuwen. Volgens de legende bevroor Baba Dochia en en werd ze gestenigd.

De legendes zijn eigenlijk de strijd tussen goed en kwaad, tussen de lente en de winter, waarbij het goede altijd zegevierdt. Baba Dochia's Baba's 12 jassen van schapenvacht jassen zijn de 12 maanden van het jaar en haar dood symboliseert het einde van de lange winter.
De steniging kan worden gezien als Ceahlau bergketen. Het is het bewijs van de Roemeense mythe van een grote schoonheid.

Mythe van Manole en Ana (mythe van de schepping)

Deze mythe speelt zich af in de kerk van het klooster van Curtea de Argeş.

Meester Architect Manole is de bouwer van dit moment, hij zou er een mooie tot voordien ongeëvenaarde kerk bouwen.
Maar alles wat Meester Manole overdag bouwt, valt 's nachts weer om. Zo wordt iedere dag nutteloos werk verricht, want de volgende ochtend liggen alle muren weer plat.

Manole werd er radeloos van en geraakte overstuur. Hij zou de opdracht van de Prins nooit tijdig klaar krijven aan dit tempo. Manole smeekt God om help en op een nacht heeft hij een droom ... een visioen, volgens de boodschap van God was het opofferen van zijn eigen vrouw Ana (volledig Ana lui Manole) de enige remedie om de werken te kunnen beëindigen en dit door haar in te metselen in de muur van de kathedraal, hetgeen geschiedt zou zijn.

Prins Negru Vode wilde de architect na oplevering van het godshuis doden om te voorkomen dat hij een nog mooier bouwwerk zou maken. De door de prins in het nauw gedreven bouwmeester zou daarop van het dak van de kathedraal zijn gesprongen. Daar waar Manole zou zijn terechtgekomen, is een bron ontstaan, de Manole-bron !

Mythe Zburatorul (Mitul Zburatorului) of vliegende geesten

De derde fundamentele mythe gaat over de liefde. Geloof, bijgeloof en bovennatturlijke wezens die het leven van de mensen positief of negatief beinvloeden komen veelvuldig voor in de Roemeense mythes en legendes. Een voorbeeld van zo'n mythe is die van Zburatorul of Sburătorului, dat wordt beschouwd als het kwaad in al zijn vormen, ongeacht de regio waar ze hun oorsprong vinden.

Het geloof in spirituele boze geesten die die zich rond middernacht begeven in huizen van maagden, zwangere vrouwen of weduwen om hen te kwellen, als vuurtongen of slangen.

In sommige regio's zeggen ze dat vliegende geesten gezonden zijn door iemand die wil proberen het kind van zwangere vrouwen wil afnemen. De enige remedie om zich te ontdoen van van dit bovennatuurlijk wezen is door de gezangen, op dinsdag en vrijdag, of door een mengsel van water met negen kruiden te drinken.

In andere mythen spreekt men over mannen die afgewezen worden door een jonge vrouw van wie ze ziels veel hielden. Na hun dood komen ze terug als een geest die alle weerloze vrouwen door bezetenheid kwellen.

Soms verschijnt er een draak met schubben die uit de schoorsteen komt, met een bleek gezicht en donkere kringen rond de ogen. Meestal wordt de vrouw gemarteld. Als de vrouw zich durft te verbergen, kwelt hij de hele familie.

Volkskundigen zien deze geesten als een soort afgod, als verpersoonlijking van erotiek, meestal als een droom, maar de basis van al deze mythes is de 'liefde'.

Ballade "Mioriţa"

De ballade Mioriţa symboliseert de Roemeense spiritualiteit.

De Mythe "Mioritza" heeft een centrale plaats in de geestelijke wereld van het Roemeense volk en biedt een uitgelezen kans om zich te verdiepten in de Roemeense zielen. Het bestaat uit 3 delen.

In het eerste deel steld een jonge predikant het leven en 2 andere predikanten voorspellen de dood. In Miorita staat steeds het leven in verbondenheid met de dood. De dood is geen obsessie maar een verbinding met het hiernamaals waarin we onsterfelijk zijn, door de verbinding met het geloof en de Bijbel. De Roemeense opvatting van de dood is dus heel nauw verbonden met het geloof. Men verzet zich niet tegen de wetten van de natuur.

Het tweede deel heeft betrekking op de harmonie en de universele orde die in evenwicht staan met de misdaad.

Het laatste deel is zeer nauw verbonden met de Bijbel. De misdaad wordt aanzien als een offer met als de zuivering van de ziel als resultaat.

De mythe werd vaak vergeleken met "Goddelijke Commedie" 'van Dante Alighieri.

Deze m ythe gaat over drie herders die met hun kuddes schapen afdalen in het dal. Het zijn Roemeense boeren, een van Vrancea, een van Hongaarse oorsprong en een Moldavische herder. Miorita is een oude en wilde Moldavische herder en de twee andere herders plannen zijn dood. Met het voorgevoel van de dood, bereidt de herder zich voor in het Aardse Edenvan de Herders :

Oiţă bârsană,
De eşti năzdrăvană
Şi de-a fii mor
În câmp de mohor,
Să spui lui vrâncean
Şi lui ungurean
Ca să mă îngroape
Aice aproape,
În strunga de oi
Să fiu tot cu voi;
În dosul stânii
Să –mi aud câinii.
Aste să le spui,
Iar la cap să-mi pui
Fluieraş de fag,
Mult zice cu drag!
Fluieraş de os,
Mult zice duios!
Fluieraş de soc ,
Mult zice cu foc!
Vântul când va bate
Prin ele-a răzbate
Ş-oile s-or strange,
Pe mine m-or plânge
Cu lacrimi de sânge

De versie van deze mythe van Vasile Alecsandri is een meesterwerk en een illustratie van de Roemeense ziel.

Andere mythes en legendes

Mysterieuze plaatsen

Mythe van Râşnov

Tijdens een langdurige belegering waren de burgers van de stad bezorgd over de watervoorziening. Twee Turkse gevangen soldaten kregen de taak om een put te graven. Ze werden verzekerd na het bereiken van het grondwater of een bron de vrijheid terug te krijgen. Het heeft ze ruim 17 jaar van hun leven gekost om dit te bereiken. Na afloop zijn ze alsnog er niet levend vanaf gekomen. De put is er nog steeds en is ruim 143 meter diep.

Legendes van Dracula

Vlad III werd in 1432 geboren in Sighișoara als derde zoon (zijn broers waren Mircea en Radu) van Vlad II van Walachije, een ridder van de Orde van de Draak, een Hongaarse orde onder leiding van keizer Sigismund. Zij vochten tegen de Turken. Het symbool van deze orde was een draak, het symbool van de duivel. De vader van Vlad was "dracul" en Vlad zelf "dracula", wat zoon van "dracul" betekent ofwel de zoon van de draak. Later werd Vlads naam in verband gebracht met de duivel.

Er zijn veel verhalen en anekdotes over Vlad III Dracula. Hij stond bekend om eerlijkheid en orde op te leggen. Bijna elke misdaad, van liegen en stelen of moord, werd afgestraft door spietsen. Hoewel Vlad Țepeș van grote betekenis is geweest voor zijn positieve invloed op het land (Țara Româneacă), in de volksmond nemen zijn wreedheden en lugubere praktijken de bovenhand.

De Dracula-verhalen van de Ierse schrijver Bram Stoker hebben niet veel te maken met de historische figuur Vlad Țepeș. Hooguit dienen de uitzonderlijke wreedheden van de vorst als inspiratiebron voor zijn roman.

1. De militaire legende

Er zijn weinig historische details bekend van de slagen die Vlad geleverd heeft tegen de Turken. Legendevorming is er echter volop. Zo zouden na een campagne om de Turken te verjagen dezen achter Vlad aangekomen zijn met een leger van 60.000 manschappen en 30.000 vrijwilligers (gewone burgers die geen soldaat van beroep waren). Vlad had 40.000 manschappen onder zijn bevel en vluchtte terug naar zijn hoofdstad. Onderweg riep hij de bevolking op eveneens te vluchten en vervolgens liet hij de steden platbranden en de bronnen vergiftigen. Op die manier hadden de Turken geen eten of drinken op hun strafexpeditie tegen Vlad. Deze tactiek van de verschroeide aarde zorgde voor een extreem laag moreel bij de Turken, dat nog dieper zonk toen Vlad zijn meest legendarische actie uitvoerde: de Nachtaanval.
Met een kleine groep ruiters viel Vlad (naar verluidt in de kleding van zijn tegenstander) het kamp binnen in een poging Mehmet II, de aanvoerder van het Turks leger te doden. De aanslag mislukte, maar de aanval op zich was een groot succes. De volgende dag besefte Mehmet dat zijn aangeslagen manschappen het niet lang meer zouden uithouden en hij rukte meteen op naar de hoofdstad, waar hem de lugubere verrassing wachtte van maar liefst 23.000 gespietste Turken. Dit was de genadeklap voor het Turkse moreel waardoor het leger terugtrok. De gespietste Turken werden 'het bos van de gespietsten' genoemd.
Na deze nederlaag hebben de Turken zich een tijd lang niet meer bemoeid met Vlad, ze lieten het over aan zijn broer, Radu cel Frumos, om Vlad te bevechten. De legende wil dat Radu met mooipraterij de manschappen van Vlad wist over te halen naar hem over te lopen en Vlad zou voor hem naar Transsylvanië zijn gevlucht. Hij zou later nog terugkomen, een jaar nadat Radu aan een ziekte was overleden. Hij regeerde nog kort, tot de Turken weer aanvielen en Vlad sneuvelde in het gevecht.
Hoe hij precies aan zijn einde is gekomen is niet duidelijk. Ook hier zijn de verhalen pas later opgetekend. Sommige bronnen zeggen dat een verrader zich onder het gevolg van Vlad bevond en hem vermoordde vlak voordat hij de Turken zou verslaan. Andere maken er melding van dat een van zijn eigen mensen hem per ongeluk heeft gedood toen Vlad zich als Turk had vermomd. Het kan ook zijn dat hij dapper gevochten heeft maar niet tegen de Turken opkon, en uiteindelijk zélf gespietst werd.


2. Zieken, daklozen en bedelaars

Vlad III was van geoordeel dat alle inwoners die werken enkel nuttig zijn voor de gemeenschap. Hij keek de zieken, daklozen en bedelaars als dieven. Als gevolg daarvan werden op een dag alle daklozen en zieken van Țara Româneacă (Het Roemeense Land) uitgenodigd op het Koninklijk Paleis in Targoviste voor een feest. Nadat ze aten en dronken, vroeg de heerser of ze nooit meer zouden willen arm zijn. Na ontvangst van een bevestigend antwoord, beval hij de genodigden op te sluiten in een hal en deze in brand te steken. Niemand zou dit hebben overleefd.

3, Twee monniken

Een andere legende zegt dat twee monniken van Țara Româneacă (Het Roemeense Land) Vlad bezochten op zijn kasteel. Zijn reputatie kennende vroeg hij de om advies over hem. Elk van de monniken antwoordde verschillend. Een van hen zei dat Vlad hard was, maar hij was een prins, terwijl andere veroordeeld zonder omweg wreedheden. Afhankelijk van de uitvoering werd de ene of de andere monnik gespietst.

4, Goudstukken

Volgens deze legende was Vlad de organisator van een diefstal (een zakje met 50 goudstukken). Een edelman van de Adviesraad van het land beweerde aan de prins dat 100 munten werden gestolen. Om deze leugen zou hij gespietst worden.

5. Hoefijzers

Vlad werd door de Turken achternagezeten. Om van de vijhand te ontkomen bevestigde Vlad de hoefijzers van het paard omgekeerd, zodat bleek dat hij de andere richting uitging. Hij zette hierdoor de Turken op het verkeerde pad en wist te ontkomen.

Fabelachtige wezens in de Roemeense mythologie

De draak (Balaurul)

Een draak is in het Roemeens mythologie, een fantastisch dier met een enorme omvang en wordt vaak voor gesteld als een slang met vleugels, benen en meerdere hoofden slang (meestal drie, zeven of twaalf). De draak stelt het kwade voor in de meeste Roemeense sprookjes. Men onderscheidt drie soorten draken :
in het water, op het land en in de lucht
Draken worden soms voorgesteld als een
mengsel van slangen, krokodillen en leeuwen, maar soms stellen zo ook andere wezen voor met een of meer koppen die vuur spuwen.


De boeman (Căpcăunul)

De boeman is in het Roemeens mythologie, een bovennatuurlijke personage, met soms twee hoofden, soms met een hoofd van een hond en een menselijk lichaam. Ook andere dierenhoofden als dat van een beer of een hert worden gebruikt voor de boeman.

De Feeen (Ielele)

De feeen zijn vrouwelijke bovennatuurlijke wezens in de Roemeense mythologie. Het zijn gedachteloze maagden, met grote magische krachten van het verleiden en het aggregeren van attributen, soms ook voorgesteld als zeemeerminnen.

De spoken (Moroiul)

Moroiul is in het Roemeens mythologie een spook, een boze geest, die wordt verondersteld om 's nachts huilende kinderen te doden en levend te begraven.
In sommige regio's worden spoken vergeleken met vampiersdie menselijk bloed en moedermelk zuigen.

Mama van het bos (Muma Pădurii)

In de Roemeens mythologie is Mama van het bos een lelijke heks die als kluizenaars diep in het bos woont.

De boze geesten (Pricoliciul)

In het Roemeens mythologie zijn boze geesten net als spoken, ontwaakt uit het graf om kwaad te doen bij de mensen.Ze worden soms voorgesteld door wolven of honden, groot en lijken. Aangenomen wordt dat mensen na de dood overgaan in een weerwolf die blijft schade aanrichten.

Geesten (Strigoii)

Geesten zijn in de Roemeense mythologie, slechte zielen van de doden, die verondersteld worden om 's nachts uit het graf te komenen.

Reuzen (Uriașii)

Reuzen zijn figuren uit de mythologie met een menselijk gezicht, groot, pezig en sterk. Soms worden ze voorgesteld met een oog in het voorhoofd en ze voeden zich met menselijk vlees.

Legendes met betrekking tot plaatsnamen

Techirghiol

De legende zegt dat een kreupele en blinde oude man Tekir, een Tataar, per ongeluk met zijn ezel in het meer sukkelde. De oude man worstelde uren om uit het stinkende modder te geraken. Zijn ezel verroerde geen vin en liet de man aan zijn lot over. Groot was de verbazing en vreugde toen de man uit het meer kwam en zich realiseerde dat hij weer kon zien. Ook zijn wonden waren genezen en er wachtte hem een nieuwe jeugd. Het meer werd naar de oude man genoemd, het meer van Tekir, of Techirghiol, waarbij Techir naar zijn naam Tekir verwijst en Ghiol betekend meer.
Er zijn hier tal van wonderen gebeurd - een kreupele die weer kon lopen, stijve botten die weer actief werden, vrouwen die hun vruchtbaarheid weer terug kregen, borstpatienten vonden er hun genezing, ... Van heinde en ver komen nu de mensen modderen in Techirghiol.

Mamaia

De naam Mamaia komt volgens de legende van een maagd die door een Turkse man werdontvoerd en vanaf de boot op haar moeder om hulp riep : "Mamaia ! ". Door haar herhaaldelijk geroep en gehuil, werd de boot door de golven gedragen en kwam aan wal. Het vissersdorp en de latere badplaats werdenhierna genoemd.

Tomis (Constanța)

Volgends de Griekse mythologie was Tomis (Constanța) een schepping van de Argonauten. Onder aanvoering van Jason hadden de argovaarders het Gulden Vlies in Kolchis bemachtigd. Ook werd de koningsdochter Medeia tot haar eigen genoegen geschaakt. Haar kleine broer nam ze als gijzelaar mee. Om de achtervolgende Kolhiers, aangevoerd door haar vader, op een afsrtand te houden, vermoorde Medeia haar broer en wierp hem in stukken in zee. De koning moest de achtervolging staken om zijn lievelingszoon aan wal te kunnen begraven. Op de plaats waar dat gebeurde, ontstond later de stad Tomis, hert Griekse woord voor delen.

Babadag

De legende vertelt ons dat de naam de naam van de stad komt van :
Baba, een paar eeuwen geleden leefde hier een herder genaam Korun Baba
Dagh, het Arabische woord voor berg
Op een dag toen de herder zijn kudde liet grazen, ontmoette hij met een aantal Turkse monniken, die hem de weg vroegen naar het graf van Sari Saltuks. Korun Baba antwoordde dat hij niets afwist van dit graf, maar dat hij wel aan de top van de berg, tijdens het grazen met zijn schapen, een plaats ontdekt had met stenen. De monniken begonnen te graven op die plaats en bij zonsondergang ontdekten ze de beenderen van de heilige. De monniken hebben er een mausoleum opgericht dat vandaag nog steeds te zien is.
Na de dood van de herder werd hij in de buurt van de Islamitische heilige begraven. De legende vertelt ook dat waar de herder rust, de aarde in twee is gespleten, om zijn graf te markeren.

Mahmudia

De legende zegt dat tijdens het bezoek van Sultan Mahmud aan het vissersdorp in de Donau Delta, hij verliefd werd op een lokaal meisje en hij vroeg haar om te trouwen. Toen de Sultan vernam dat het meisje verliefd was op een andere man, gebood hij het meisje om voor hem een hemd te weven dat zowel tegen brand als water bestendig was, zoniet zou hij haar minnaar doden. Triest en hopeloos liep het meisje naar de oever en begon te huilen. Bij het horen van haar snikken kwam de Donau-fee uit het water en gaf haar een geborduurd hemd. Voor zonsondergang gaf het meisje het hemd aan Sultan Mahmud en beschermde zij haar geliefde van de dood. Sindsdien draag het dorp Mahmudia de naam van de Sultan.

Mysterieuze plaatsen in Roemenië (legendes)

De vertaling volgt weldra !

Polovragi – Adevarata pestera a lui Zamolxis?

Pe malul Oltetului, intr-o ambianta de vis, in mijlocul naturii ne priveste ochiul negru al unei pesteri in care a fiintat odinioara insusi Zamolxis, Zeul-Om atat de iubit de daci. Numita printre altele, pestera lui Zamolxis, Pestera lui Pahomie sau Pestera Polovragi, formatiunea carstica din muntii Olteniei ascunde taine nebanuite. Profesorul Nicolae Simionescu dezvaluie o parte din denumirea de Polovragi, sugerand ca se trage din existenta unei campii “Poleo” unde se adunau vracii si initiatii dacilor. Ermitii daci erau capabili sa vindece toate bolile vremurilor cu ajutorul plantei magice numita Polovraga, planta disparuta in zilele noastre. Polovragi este, de asemenea, pestera descrisa de Mihai Eminescu in poemul “Memento mori”.
Conform legendelor, Zamolxis era detinator al unor puteri uluitoare, fiind capabil sa-si schimbe dupa dorinta infatisarea din tanar in batran. Prin pestera Polovragi, zeul suprem al geto-dacilor intra in adancuri pentru a iesi peste munti la cetatea Sarmizegetusei. Cand speologii au cercetat pestera in premiera, acum circa 100 de ani, au fost uluiti sa descopere urme de picioare umane incaltate, vechi de 2.000 de ani, fara indoiala urme de daci.
Zvonurile despre comorile dacice ascunse in Polovragi au atras sumedenie de rauvoitori si aventurieri lacomi. Toti acestia au avut parte de morti tragice in incercarile lor nesabuite de a tulbura linistea locului. Se spune ca blestemul lui Zamolxis inca vegheaza locul. Stau marturie zecile de cazuri, povestite in popor, despre ciobani carora le-au disparut oile, vacari care au ramas fara vacile din fata ochilor, nuntasi carora le disparea de pe mese
bautura si mancarea - lasandu-i muti de spaima si bolnavi de nebunie.
Entuziastii fenomenelor paranormale numesc zona “Triunghiul Bermudelor din Oltenia". O intamplare demna de retinut este acea care vizeaza cunoscutul obicei al lui Tudor Vladimirescu de a reveni pentru rugaciune in preajma zidurilor Manastirii Polovragi. O iscalitura a sa ramasa in manastire se adauga variantei neoficiale in care o sosie a sa ar fi fost ucisa de eteristi, pe cand Domnul Tudor, un initiat al vremii, a ramasa in manastire pentru a trai deghizat in calugar pana la sfarsitul vietii.
Sinca Veche si enigmele bisericii din stanca

Situat in frumoasa Tara a Fagarasului, Sinca Veche este un fascinant si stravechi sat romanesc care a avut candva patru biserici, trei de lemn si una din piatra; in prezent pastrandu-se doar biserica de piatra, care este si cea mai veche. Aceasta a fost construita pe locul unui strabun loc sacru despre care cercetatorii spun ca are o vechime uluitoare de circa 7.000 de ani. Cu toate ca exista numeroase voci care afirma ca biserica a fost unul dintre primele locuri de cult crestin din Dacia, o parte a specialistilor atrage atentia asupra inscriptiilor ne-crestine de pe unul dintre peretii altarului. Conform preotului Silvestru Popovici din Sinca Veche, acest perete face parte din biserica interioara, din pestera, care a fost in mare parte distrusa de catre cei care au sapat de-a lungul veacurilor in cautare de comori.
Incarcatura subtila a acestui loc se manifesta uneori prin aparitii inexplicabile de sfere de lumina, cruci si semne stranii. Pe unul dintre pereti se mai poate observa o sculptura a unui cap de dac cu barba, plete si cusma. Zona mai este celebra in randul initiatilor deoarece aici, in prejma marilor sarbatori religioase, unii oameni spun ca aud coruri care canta cantece de o frumusete nelumeasca. Toti cei care au auzit corul din alta lume au fost frapati de faptul ca, desi muzica parea bisericeasca, iar cuvintele se auzeau clar, nu reuseau sa retina sensul lor. Termenii nu sunau romaneste si totusi nu pareau straini de limba romana arhaica. Sa fi fost cantece in limba daca?
Despre sacralitatea acestui loc vorbesc numeroase intamplari, precum povestea lui Gheorghe Moldovan, un localnic urmarit de Securitate in anul 1953 pentru colaborare cu Rezistenta Anticomunista din Fagaras. Moldovan viseaza niste fiinte de lumina care-l avertizeaza si-l sfatuiesc unde sa se ascunda pentru a nu fi gasit. 43 de ani mai tarziu, in 1996, reporterul TVR Lucian Babeanu a intrat in pestera dorind sa traga cateva cadre si cu aceasta pentru o emisiune cand, spre stupoarea cameramanului, camera video a inceput sa porneasca si sa se opreasca singura, neraspunzand la comenzi.
Crezand ca aparatul de filmat este defect, echipa a parasit pestera, iar in studiouri, cand au vizionat ceea ce se inregistrase, au avut surpriza sa observe sfere de lumina stralucitoare care roiau in adancul bisericii…
Blestemul comorilor din Baragan

Pentru majoritatea romanilor, Baraganul nu este altceva decat o campie nesfarsita unde iarna musca viscolul, iar vara soarele arde ucigator. Insa, foarte putini oameni cunosc suita de mistere care invaluie oceanul de campie dintre Marea Neagra, Carpati si Dunare, un taram evocat deseori de Panait Istrati si Fanus Neagu. Conform legendelor locale, in pamanturile campiei se afla ingropate numeroase comori pazite de blesteme crunte. Undeva intre Calarasi si Lehliu se gaseste satul Dor Marunt, celebru nu demult pentru frumosii armasari care alcatuiau cea mai mare herghelie de cai de rasa din Baragan. Aici se afla, insa, ingropate si comori stravechi strajuite de flacari ireale, de un albastru nelumesc care danseaza in puterea noptii pe necuprinsul campurilor.
Celebru in acest sens este locul denumit La Movila, unde, inainte de Revolutia din 1989, un satean a descoperit in timp ce ara, un ulcior plin cu bani de aur. Fire marinimoasa, localnicul i-a impartit frateste cu ceilalti sateni. Nu a durat mult pana cand despre aceasta isprava a aflat si Militia, care s-a autoinfintat si a confiscat taranilor toate monedele gasite.
Soarta blestemata a comorilor este intarita de povestea lui Gheorghe Prepelita, un satean care a descoperit peste 100 de monezi de aur. Prepelita nu a suflat un cuvant, dar satenii vedeau cum neamul lui isi construieste case si grajduri noi, se imbraca scump, isi cumpara turme de oi si vite. Blestemul comorii nu dormea: la 7 luni de la descoperirea averii, nevasta lui Prepelita se arunca fara motiv intr-o fantana. La cateva saptamani dupa, ginerele sateanului are aceeasi soarta, pentru ca, peste un an de zile, fiica lui Prepelita sa se spanzure de aceeasi fantana. La fel de sinistru este - spun legendele - si blestemul comorii lui Pintecan, un alt satean care a gasit un butoias cu galbeni de aur ingropat la radacina unui nuc. In noaptea imediat urmatoare, “norocosul” Pintecan aude in vis o voce care-i porunceste sa construiasca o biserica pe locul unde a descoperit banii sau il va ajunge blestemul comorii.
Dimineata, Pintecan a ignorat visul, grabit sa se imbogateasca. Si-a impartit comoara in familie si s-a apucat de afaceri prospere. La doi ani de la eveniment, cand se intorcea acasa si-a gasit baietelul de doi ani spanzurat intre gratiile de la patut. In noaptea nenorocirii, a visat din nou aceeasi voce care l-a avetizat ca daca nu face biserica, va fi lovit de necazuri si mai mari. Socat, omul a construit cea de-a doua biserica a satului, care este vizibila si astazi.
Fantomele de pe Dealul Luncanilor

Undeva in inima Moldovei, intre orasele Iasi si Pascani, se fla satul Sarca din care se poate ajunge in comuna Luncani. Faptele stranii petrecute aici avertizeaza orice drumet care vrea sa plece la ceas de seara spre Luncani. Mai ales daca drumetul este un om bun cu inima curata, deoarece fantomele pripasite in aceste locuri, pandesc in special pe cei cu suflet bun. Stau marturie in acest sens, intamplarile inspaimantatoare prin care au trecut destul de
recent oameni precum Elena Surugiu, Petruta Muscalul, Maria Piper si altii. Salasul fantomelor din zona este cantonat undeva la captul unui iaz secat, unde - conform povestilor - oamenilor le apar stafii care-i urmaresc cale de 3 kilometri pana in satul Goesti. Batranii povestesc ca in locul blestemat au fost ingropati fara imparatasanie si lumanare multi soldati ucisi in 1917, in decursul primului Razboi Mondial. Astfel se explica de ce zeci de drumeti spun ca au vazut odata cu caderea noptii, siluete translucide, albe si tacute care pluteau alaturi de ei, intotdeuna pe partea dreapta a drumului.
Batranii spun ca soldatii-fantome, care acum sunt prinsi intre lumi, stafiile lor aparandu-le in special oamenilor cu suflet bun si copiilor, asteapta ca pe dealul Luncanilor sa se faca o slujba de pomenire a sufletelor si o sfintire a locului.
Costesti, locul unde duhurile dau cu pietre

Localitatea Costesti din judetul Arges a figurat acum cativa ani nu doar pe prima pagina a cotidianelor romanesti, din pricina Mineriadei care a trecut pe aici, ci si in toiul dezbaterilor specialistilor in paranormal. Cazul in sine a fost observat si filmat de numerosi martori oculari, ceea ce-i da un plus de credibilitate. Totul a inceput in noaptea zilei de 20 martie 1997, cand asupra casei familiei Panait Draghici s-a abatut din senin o ploaie de pietre de diferite dimensiuni, in urma careia atat proprietarii, cat si vecinii lor s-au ales cu o spaima sora cu moarte, precum si cu acoperisurile distruse si ferestrele sparte. Dupa prima seara “paranormala”, ploaia de pietre a continuat a doua zi, tot la lasarea serii. Pana in noaptea de 24 martie, inainte de sarbatoarea de Bunavestire, intamplarea s-a repetat consecutiv in fiecare seara, politia locala din Costesti rezumandu-se la a observa ciudatul fenomen alaturi de tot satul, dupa care a intocmit un raport de pagube si distrugere fara faptas. Dupa Bunavestire, ploaia de pietre a incetat brusc. Linistea a durat doar pana pe 29 august 1997, cand tirurile de pietre aruncate de maini invizibile au reinceput mai violent decat in primavara. Oamenii au apelat la Georgica Cretu, preotul paroh din Costesti care a venit in casa lor chiar in timpul unei ploi de pietre pentru a citi cu glas tare Moliftele Sfantului Vasile cel Mare.
Spre surprinderea tuturor, pe intreaga durata a slujbei atacul a incetat, pentru a reincepe insa la scurt timp dupa aceea... Culmea manifestarilor bizare din Costesti s-a inregistrat pe 4 septembrie 1997. In acea zi, mobilele au inceput sa se miste prin casa dintr-o camera in alta, mutate parca de niste carausi invizibili. Peste doar cateva zile, crestinii urmau sa sarbatoreasca Nasterea Prea Sfintei Fecioare Maria. Linistea s-a asternut de atunci asupra gospodariei familiei Draghici. Entuziastii fenomenelor paranormale sunt de parere ca atacul s-a datorat unor demoni sau unor furtuni magnetice. Altii inainteaza ipoteza unui fenomen evident de Poltergeist. Faptasa ar fi fost Achilina Marciuc, o femeie care pe parcursul intregii sale vieti s-a certat cu familia Draghici. Mai mult, in timpul acceselor sale de furie, batrana Achilina arunca cu pietre in casa vecinilor sai. Achilina Marciuc a murit singura intr-o mizerie crunta pe data de 11 august 1987. Se pare ca spiritul neadormit al batranei i-a urat atat de mult pe membrii familiei Draghici, incat a dat cu pietre in casa vecinilor atat in lumea acesta, cat si de pe lumea cealalta…
Poeni, satul blestemat de lupi...

Satul Poeni de la poalele Muntilor Poiana Rusca ascunde niste intamplari care ar face cinste oricarui roman de groaza marca Stephen King. Cazul cuprinde o serie de atacuri ale lupilor indreptate asupra mai multor sateni. O femeie, Maria Sarbu, a fost chiar omorata si devorata de ceea ce, la prima vedere, pare un lup. Insa toti zoologii afirma ca, de obicei, lupii nu ataca oamenii decat daca sunt turbati, ceea ce in povestea de fata este putin probabil. Totodata, in nicio circumstanta lupii nu devin mancatori de oameni, fenomen care se intalneste doar in cazul tigrilor, leilor si leoparzilor. Misterul de la Poeni se adanceste si mai mult daca luam in calcul faptul ca in zona respectiva nu mai existau lupi de peste o suta de ani.
Batranii satului sunt de parere ca faptasul nu a putut fi in ruptul capului un lup obisnuit, ci ca animalul care a atacat oamenii din Poeni a fost un lup necurat, un strigon, cum se spune in aceste parti strigoiului. Cei care au scapat povestesc ca fiara din alta lume arata precum un caine mare, negru cu blana zburlita, care nu lasa urma pe zapada sau prin praf atungi cand fuge, ca si cum ar fi plutit.
De asemnea, povestile spun ca aratarea disparea instantaneu daca oamenii apucau sa-si faca semnul crucii sau sa rosteasca o rugaciune. Drac sau suflet neadormit de strigoi, nu se stie exact ce a atacat satul Poeni. Oamenii sunt de parere ca povestea neamului muscat de fiara necurata incepe acum peste doua sute de ani, cand cineva din familia respectiva ar fi omorat un alt satean pentru a-i fura o arma foarte valoroasa. Cel ucis era unicul fiu al unei batrane care in ziua inmormantarii ar fi aruncat in cimitir un greu blestem asupra neamului ucigasului fiului sau.
Balta Vrajitoarelor

Satul Boldesti. Padurea Boldu-Creteasca. Langa Bucuresti, la doar 30 de minute distanta de padurea Cernica, exista o balta blestemata, recunoscuta si temuta inclusiv in prezent de localnici. Ascunsa in mijlocul padurii Boldu-Creteasca, balta este la prima vedere un banal ochi de apa de dimensiuni mai mult decat modeste, cu un diametru de doar 5 metri. In ciuda aparentei obisnuite, se spune ca peticul de apa este inconjurat de forte din alte lumi si este loc de manifestari inexplicabile.
Faima baltii este demult cunoscuta de vrajitoarele tiganci care se aduna din lumea intreaga aici, in prejma noptilor de Sfantul Gheorghe, Sanziene si Sfantul Andrei, atunci cand se spune ca se deschid temporar portile spre celelalte taramuri. Balta este un loc al puterii transmis din generatie in generatie in randul vrajitoarelor. Se pare ca orice vraja, blestem sau dezlegare spuse pe malul acestei mici balti ascunse la marginea Bucurestilor se indeplineste negresit. Parca pentru a adauga un miez de adevar in povestea vrajitoarelor, exista oameni care au observat in preajma baltii o serie de fenomene ciudate precum fulgere globulare si furtuni iscate din senin in perimetrul restrans al baltii.
De asemenea, numeroase animalele (cai, vite, oi, capre, caini sau pisici) refuza sa bea apa de aici, preferand parca sa moara de sete decat sa se adape din balta. Balta, care are o adancime de doar un metru si jumatate, nu seaca, nu se mareste, nu se micsoreaza niciodata - indiferent daca este seceta sau ploua abundent. Cu toate acestea, conform legendelor, balta pare a nu avea fund: oamenii din zona spun ca au aruncat in ea un bolovan greu de 20 de kilograme. Acesta ar fi disparut fara urma in doua saptamani...

Weldra op deze site :

  • Legende over Criş
  • Legende van de Grote Witte Wolf
  • Legende cosmogonice româneşti - Roemeense kosmogonische legenden
  • Legenda uriaşilor din munţii Ceahlău - Legend berggiganten Ceahlau